‘Ik moest wel ingrijpen’

Ingezonden door Eelco Visser op 10 augustus 2010 - 12:38pm
in

Een gezinshulp constateert verwaarlozing en mishandeling van een 8-jarig jongetje en meldt dit tevergeefs bij het AMK. Ze besluit het kind te ontvoeren, belt de politie om zichzelf aan te geven en het kind aan Bureau Jeugdzorg af te staan. De jongen zit nu in een pleeggezin en Bureau Jeugdzorg (waarvan het AMK onderdeel uitmaakt) heeft een spoedonderzoek gestart , waarna het kind onder toezicht is gesteld. De gezinshulp wordt niet vervolgd voor ontvoering. Was dit maar het scenario van een nieuwe Telefilm. Helaas is dit het waargebeurde verhaal van gezinshulp Derkelina Bul en de 8-jarige Giovanni.

No Kidding, het netwerk tegen kindermishandeling, meldt in een reactie dat dit blijkbaar de enige manier is om een kind veiligheid te bieden, als de hulpverlening faalt. Ook de overleden psychiater Dries van Dantzig pleitte, vanuit zijn rol als oprichter van RAAK, voor professionele rebellie tegen een niet functionerend systeem. Alleen dan verandert er iets. Swengel gelooft dat geen enkel systeem 100% veiligheid voor onze kinderen garandeert. Maar waarom kunnen zo veel hoogopgeleide mensen er samen maar niet voor zorgen dat in ieder geval het systeem, om die kans te optimaliseren, functioneert?

Stiekem foto's

Het leest als een pijnlijk voorbeeld van een professional die gevangen zit in ‘het systeem’ en besluit dat het genoeg is geweest. Gezinshulp Derkelina Bul ‘moest wel ingrijpen’. Ze had contact met een 8-jarig jongetje dat door zijn moeder werd verwaarloosd en mishandeld. “Zijn bed werd niet verschoond, hij mocht niet onder de douche en kreeg slecht te eten”, aldus Bul in dagblad Metro. Ze maakte stiekem foto’s van het ondergeplaste bed, waar het jongetje in sliep. Samen met haar verhaal leverde voor het AMK blijkbaar onvoldoende aanknopingspunten een onderzoek te starten.

Er is nog geen formele reactie vanuit het AMK geweest. Wel is er vandaag in de Telegraaf en op Radio 1 uitgebreid aandacht aan besteed.

 

Reacties

Waarheidsvinding

Ingediend door gebruiker (niet gecontroleerd) op 25 oktober 2010 - 3:38pm.

Triest dat het in de praktijk zo kan gaan. Oudernetwerk Jeugdzorg organiseert op zaterdag 30 oktober aanstaande een speciale bijeenkomst voor ouderen 'Waarheidsvinding, Ouders onder elkaar praten over jeugdzorg.'
De bijeenkomst is in Arnhem voor ouders die ervaring hebben met hulpverlening vanuit de jeugdzorg. Er is volop gelegenheid tot het uitwisselen van ervaringsverhalen, tips en adviezen.

De bijeenkomst vindt plaats in Waalstaete, Waalstraat 36 in Arnhem (op loopafstand van het station Presikhaaf), en is alleen toegankelijk voor ouders die te maken hebben (gehad) met jeugdzorg. Ook grootouders zijn welkom.
Het programma begint om 10.00 uur. De toegang is gratis, er is kinderopvang aanwezig en voor een lunch wordt gezorgd. De afsluiting is om 14.30 uur.
De ouders spreken met elkaar over een item dat zij missen in de Wet op de Jeugdzorg, namelijk waarheidsvinding. De dossiers van de Jeugdzorg zijn namelijk niet altijd gebaseerd op feiten en er kunnen beweringen in komen te staan waar ouders het niet mee eens zijn. Op 15 november 2010 zal de nieuwe regering een begroting opstellen voor de jeugdzorg . Het Oudernetwerk wil daar de gezichtspunten van ouders onder de aandacht brengen.

Tijdens het ochtendgedeelte wordt ook een documentaire vertoond, gemaakt door TV Gelderland. Deze bevat een aantal interviews met ouders die te maken hebben gehad met onjuiste informatie in hun dossier.
Na de lunch geeft Annemieke Spijker, vertrouwenspersoon jeugdzorg van Zorgbelang Gelderland, een workshop over hoe je kunt reageren op onwaarheden in dossiers en waar ouders recht op hebben.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Annemieke Spijker van Zorgbelang Gelderland, via telefoonnummer 026 384 28 22, of mail ouderbijeenkomst@oudernetwerkjeugdzorg.nl of met
Truus Jonker, ouder van de kerngroep Oudernetwerk Jeugdzorg, via telefoonnummer 033 245 37 05 of mail truus.jonker@tele2.nl

Onprofessioneel handelen Derkelina Bul

Ingediend door iris (niet gecontroleerd) op 2 oktober 2010 - 10:56am.

Ik vind het eigenhandig weghalen van het kind schandalig!
De taak van een gezinshulp is om het gezin 'te helpen' het beste van de situatie te maken en niet om een kind voor te liegen en deze te scheiden van de ouders. De moeder heeft meegewerkt aan het programma van de zorg, het is bizar dat zij dan beloond wordt met het onverwacht weghalen van haar kind. Dat is de nachtmerrie van elke moeder, ook van zij die het niet aan zouden kunnen.
Ook acht ik het weinig professioneel dat kinderen in het weekend bij de gezinshulpen logeren. Blijkbaar zijn zij dan emotioneel te betrokken met alle gevolgens vandien.

Een gezinshulp is geen psychiater met kennis van oorzaken van een situatie. Een moeder die niet opruimt, geen rekeningen betaald, 's morgens niet wakker kan worden, en de boel laat verslonsen kan makkelijk een aandoening als ADD hebben.
Daar zijn medicijnen voor beschikbaar net als voor zoveel andere aandoeningen. De ze moeder hoort in eerste instantie deze hulp dan ook te krijgen. Niet tegengewerkt worden door de hulpverlening zelf!
Is het normaal om tijdens je 'hulpverlening' stiekem met een fototoestel rond te lopen, schimmige plaatjes te schieten en hier dan mee naar de media te stappen alsof jejezelf een grote held acht? Clienten moeten de 'hulpverlening' kunnen vertrouwen, neit in angst leven dat zij er op elk moment met de kinderen vandoor kunnen gaan!
Blijkbaar vind mevrouw Bul wel dat het haar recht is om eigenhandig een oordeel te vormen en actie te ondernemen. Belachelijk!
Nu wordt dat kind net zo van hot naar her gestuurd, terwijl de moeder de juiste hulp niet ontvangen heeft. Is dat dan een oplossing?
Ik vind dat een actie als die van mevrouw Bul heeft gegaan, wettelijk bestraft zou moeten worden. Het is immers niet haar taak!

herkenbaar verhaal

Ingediend door Bezoeker (niet gecontroleerd) op 13 augustus 2010 - 1:45pm.

Het is heel herkenbaar dit. Het makkelijkste blijft het om weg te kijken, om verantwoordelijkheid van je af te schuiven en om je achter je formele taak te verschuilen. Dit vergt moed. En dat zo'n advocaat van die moeder dan gaat muiteren over 'dan kunnen we de rechterlijke macht en de grondwet wel afschaffen'... Tja, ik denk dat het kind zelf er zo rouwig niet om is, om wat er is gebeurd. Misschien over een aantal weken die moeder ook niet.

Zelf ooit kind op straat gezet

Ingediend door Annemarie van der Riet (niet gecontroleerd) op 11 augustus 2010 - 8:44am.

Van dit soort situaties gaat m'n bloed toch altijd weer harder stromen.
Drie jaar geleden zat ik als beleidsmedewerker veiligheid van een gemeente in een rechtzaak. De zaak: onder regie van de gemeente (ik dus) hadden zo'n 20 professionals uit hulpverlening, politie, gemeente, scholen, reclassering en woningcorporatie samen besloten een gezin inclusief minderjarig kind op straat te zetten. We hebben de zaak gewonnen. Maar echt blij werd ik hier niet van.

Een poging van een korte schets: een straat in een dorp met koop en huurwoningen, 2 gezinnen (meer- en minderjarige kinderen) veroorzaken overlast... al tijden: drankverslaving en -misbruik, schulden, scheiding, scheld- en vechtpartijen, verwaarlozing, automutulatie, graffiti, machtsmisbruik, terroriseren en bedreigingen dorpsgenoten, schoolproblemen, diefstal en... misschien wel het allerlastigste in het hele verhaal... een zorgmijdend gezin.

Als overlastzaak (bedreiging, overlast, e.d.) kwam dit op mijn bord. Ik probeerde te achterhalen welke instanties zich met deze 2 gezinnen bezighielden en nodigde hen uit aan tafel... 20 professionals. Nee, ze wisten van elkaar niet dat ze betrokken waren bij deze gezinnen. Ze werkten lekker langs elkaar heen. Het koste heel wat moeite om met die club een gezamenlijke koers te varen, elkaar te informeren van wat je doet, etc. Ook was het knokken bij mijn werkgever om de regierol op me te mogen nemen. Zat niet in mijn takenpakket... ook niet in dat van die 20 andere professionals trouwens. Toch zette ik door. Niemand had er vertrouwen in dat we in deze zaak iets konden doorbreken. Het was al te lang aan de gang, juridisch gedoe, geen back up van managers, dit is niet mijn verantwoordelijkheid, moeilijk moeilijk, hopeloos. Langzaam maar zeker ging iedereen toch voor gezamenlijke koers, want iedereen heeft het hart op de goede plaats en wil echt graag. Gesteund door elkaar hebben we van alles geprobeerd. Resultaat: een gezin ging in de positieve spiraal opwaarts! Met het andere gezin eindigen we in een rechtzaak en hebben we ze op straat gezet. Vreselijk besluit natuurlijk. Op straat stonden wel de hulpverleners klaar. Maar oh, wat lastig met een zorgmijdend gezin. Ik weet niet hoe het nu gaat met dit gezin. Het minderjarige kind is sociaal en intelligent. Ik hoop dat ie de way up heeft gevonden en z'n loyaliteit naar zijn ouders houdt, maar wel met zekere grenzen.

Ik begrijp die mevrouw in haar rol als hulpverlener heel goed. Ik begrijp niet waarom NL niet keihard investeerd in regievoerders bij dit soort multiprobleemgezinnen. Alhoewel je het steeds meer ziet. Woningcorporaties nemen soms bijvoorbeeld de regierol op achter de voordeur. Ik ben er van overtuigd dat meer afstemming en regie zoveel meer efficientie en dus tijd, geld en resultaat opleverd voor het systeem en voor dit soort gezinnen. Ook voor hulpverleners die zo vaak in zo'n doodlopende weg vastlopen... is het veel lekkerder werken als je iets bereikt (al is het niet altijd iets om blij van te worden) en dat ook samen met andere professionals. Zo draag je samen verantwoordelijkheid, de lusten en de lasten. En dat voelt prettiger die back up van elkaar. Want zeg nou zelf... zo fijn voelt dat niet om kinderen van ouders weg te halen of op straat te zetten met de hoop dat zo'n doorbraak iets veranderd, en dan hopelijk ten goede. Zulke daden moet je niet op de schouders van een hulpverlener leggen vind ik.

Take it away, Ans!

Groet, Annemarie van der Riet