Burgers verdienen topwethouders!

Het wethouderschap is zeker niet de makkelijkste baan die er is. Menigeen struikelt erover, en om duizend-en-één verschillende redenen. Een wethouder belandt dan ook in een politiek en maatschappelijk krachtenveld, waarbinnen hij of zij 80 tot 100 uur per week moet laveren, zonder te weten of juist het eigen politieke paradepaardje het uiteindelijk haalt. Daarnaast zijn wethouders tijdelijk publiek bezit en roepen impopulaire beslissingen niet zelden felle reacties (of erger, zie daarvoor deze Zembla aflevering) op. En dus sneuvelen veel wethouders. Een kwartier google’en leverde wethouders op, die opstapten om een lokaal zwembad, een bijna failliete betaald voetbalorganisatie, een tragisch metrolijntraject en zelfs om een bijbaan bij een coffeeshop.

Overlever

Als jonge ambtenaar maakte ik zelf ooit een wethouder mee, die lokaal naam had gemaakt als snackbarhouder, jongerenwerker, belangenbehartiger bij een patiëntenorganisatie en medewerker bij de groenvoorziening. Dat hoeft en succesvolle carrière als wethouder niet in de weg te staan, maar het is op voorhand ook niet perse het juiste palmares om met veel vertrouwen een succesvolle loopbaan als bestuurder tegemoet te zien. Maar hij werd gevraagd en accepteerde het ambt. Als je er zo instapt moet je een snelle leerling zijn, sociaal vaardig, krachtig en charismatisch, kunnen ‘realen en dealen’ en bovenal een overlever zijn. En daar plezier in hebben of, in de huidige persoonlijke ontwikkelingsterminologie, er energie van krijgen.

Verantwoordelijkheid

Wellicht kun je het wethouderschap ook niet leren. Wethouders kunnen zich echter wel grondig voorbereiden. In Arnhem en Nijmegen had dat wellicht tot andere benoemingen geleid. Wethouders dragen niet alleen in functie veel verantwoordelijkheid, maar moeten deze verantwoordelijkheid ook nemen voordat ze eraan beginnen.