Hoeveel betrokkenheid mag je verwachten van een sociale professional? Vreemde vraag wellicht, bij een beroepsgroep die juist al zoveel engagement met kwetsbare mensen toont. Maar wellicht nog vreemder is het feit dat in deze eeuw één knelpunt standaard op de lijst van oorzaken van falend sociaal beleid staat: gebrek aan personele continuïteit.
Iedere sociale professional zal mij vertellen dat vertrouwen een cruciaal onderdeel in het ontwikkelen van een goede relatie met ‘de cliënt’, stelt Piet-Hein Peeters. Of dat nu de moeder van het multiproblem-gezin is, het groepje hangjongeren of de vereenzaamde verstandelijke gehandicapte. En alleen met die goede relatie kan een succesvolle aanpak van de sociale problemen in kwestie starten. Maar als je dat weet, waarom zijn er dan regelmatig sociale professionals die hun cliënt(en) in de steek laten? Peeters werkt als achtergrond-journalist en dagvoorzitter. Hij leidt met regelmaat conferenties en debatten over sociale kwesties en schrijft onder meer voor TSS.
Mensen moeten zoveel mogelijk zelf in hun eigen onderhoud voorzien en werk speelt daarbij een centrale rol. In die visie kan bijna iedereen zich wel vinden. Het is ook het uitgangspunt van de Wet werken naar vermogen. Het streven om daarbij ook zoveel mogelijk mensen aan de 'onderkant van de arbeidsmarkt' aan het werk te krijgen vloeit daaruit voort. Gerrit Dijkerman, adviseur bij Spectrum, doet een dringend appél op gemeenten.
Eenzaamheid door de bril van kunstenaars, wat levert dit op? Een verlichtend perspectief voor iedereen! Acht kunstenaar-ontwerpers van Young Designers & Industry hebben gezocht naar nieuwe manieren om eenzaamheid meer bespreekbaar te maken. Speciaal voor 
Zelfredzaam. Jezelf kunnen redden. Intrigerend hoe in een paar jaar tijd de sociale sector zo’n woord adopteert. Sterker nog, het als vlag in de top hijst en er en masse achteraan loopt. Eerdere motto’s als ‘achter de voordeur’, ‘outreachend werken’ en ‘wijkgericht’ verweesd achterlatend. Zinnen als ‘Mensen moeten in hun eigen kracht gezet worden’, ‘Regie hebben over je eigen leven’ en ‘Laten we de samenredzaamheid stimuleren’ zijn in no-time gemeengoed geworden. Vanzelfsprekend. Het is volstrekt logisch dat kwetsbare mensen meer zelfredzaam moeten worden. Het is hooguit wat vreemd dat we er niet eerder aan gedacht hebben. En ach, dat sociale professionals er impliciet mee zeggen dat ze voor het tijdperk van de zelfredzaamheid collectief gefaald hebben, die zelfbevlekking zijn ze wel gewend. Piet-Hein Peeters daagt de sociale professional uit.
Dit jaar is het laatste jaar dat vrijwilligers in de gemeente Apeldoorn kans kunnen maken op de 
In korte tijd zijn in zowel Arnhem als Nijmegen de wethouders Jeugd opgestapt. De Arnhemse wethouder Margriet Bleijenberg vindt zichzelf niet de juiste persoon voor de grote opgaven die er aankomen binnen het jeugdbeleid en het onderwijs. Floris Tas stapte onder andere op omdat het ‘politieke spel hem als persoon minder goed ligt’. De argumenten klinken lichtzinnig. Zeker in deze turbulente tijden van decentralisatie en grote bezuinigingen, is er behoefte aan ‘stevige’ bestuurders, die de lijnen uitzetten en voor continuïteit zorgen. Wethouder zijn, is geen vak dat je toestaat om ‘te kijken of het wat voor je is’. Het is een vak apart, dat voor veel organisaties en burgers de nodige impact heeft. Hoogste tijd voor professionalisering. Alles moet daarbij uit de kast: assessments, psychologische tests, snuffelstages bij collega-wethouders en wellicht rollenspellen met kwade burgers. Burgers hebben recht op topwethouders!
Vorig jaar bracht Nicholas Carr het boek The Shallows uit. Kort door de bocht stelt Carr dat internet ons dommer en oppervlakkiger maakt. We zijn door ons online leven verslaafd geraakt aan multitasken, kunnen niet meer diep en grondig denken en verliezen snel onze concentratie bij klussen die meer van onze aandacht vragen. Swengel vraagt zich af hoe de gemiddelde, aan de computer gekluisterde, sociale professional zich op het werk en thuis redt? Anders gezegd: lezen we nog wel eens een goed en dik boek? Of lopen we de hele dag verstrooid rond, amechtig turend naar onze Smartphone, wachtend op en nieuwe SMS, mail of Tweet?
Sjoerd Botschuyver is ambulant jongerenwerker bij de Stichting Welzijn Brummen. De komende maanden gaat hij met 'zijn' jongeren, uit Eerbeek, een documentaire maken. De jongeren vertellen op Swengel over de ervaringen en vorderingen. In dit blog vertellen de jongeren in eigen woorden over de aanleiding.
Diverse overheden en zorg- en welzijnsinstellingen slaan al jarenlang de handen ineen voor alcoholpreventiebeleid. Onderzoek biedt immers steeds meer inzicht in de negatieve effecten van alcoholmisbruik. Deze gezamenlijke strijd lijkt een hoog Don Quichotte gehalte te hebben. De machtige en krachtige alcoholindustrie laat namelijk geen communicatie-uiting onbenut om te laten zien dat een gezamenlijk biertje vriendschappen verstevigd en een cocktailtje onmisbaar onderdeel is van een zwoele, spannende avond. Daarnaast zenden ze wel meer kwalijke boodschappen uit. Dat is althans de mening van diverse NGO’s, waaronder het Nederlandse STAP, die samen de ware intenties van de alcoholindustrie willen laten zien. Dat doen ze allereerst in het pamflet ‘Seven Key Messages of the Alcoholindustry’. Is deze strijd hiermee niet kansloos? Zien medewerkers in de preventie of de verslavingszorg hun werk als een gevecht tegen de bierkaai of hebben ze het idee voldoende te bereiken?