Wat is er mooier, dan dat je met je eigen ervaringen iemand anders kunt helpen? Iemand die in een zelfde situatie zit, als waar jij in hebt gezeten. Ofwel, je als ervaringsdeskundige inzetten. Bijvoorbeeld binnen de Jeugdzorg, GGZ, mantelzorg, verslavingszorg, noem maar op. MOVISIE heeft vorige week een mooi boek uitgebracht met hierin persoonlijke verhalen van verschillende ervaringsdeskundigen. Ze bestrijken een heel vlak, van GGZ , hulp voor daklozen, Jeugdzorg tot hulp voor agrariërs. Wat opvalt wanneer je de persoonlijke geschiedenissen leest, is dat de ervaringsdeskundigen bewust niet hun verhaal vertellen aan degenen die zij hulp geven. Hun ervaringen zijn belangrijk voor het ‘fingerspitzengefuhl’, zoals ervaringsdeskundige Frits van den Bosch het treffend omschrijft.
“Vier maanden geleden heb ik een Google alert ingesteld voor het woord ‘zelfredzaamheid’. Dat betekent dat ik iedere dag in mijn mailbox een overzicht kregen van nieuwe berichten op het internet waarin ‘zelfredzaamheid’ voorkwam. Ik werd rijkelijk beloond. ” Piet-Hein Peeters verbaast zich over het gemak waarmee Rijk, gemeenten, maar ook branche-organisaties van maatschappelijke sectoren, zorg- en welzijnsorganisaties en kenniscentra de nieuwe mantra van 'meer zelfredzaamheid' met verve uitdragen. Iedereen slaat op de trom van zelfredzaamheid.
Nederland doet het erg goed met vrijwilligerswerk, we lopen hiermee op kop in Europa. Een teken dat het met de maatschappelijke betrokkenheid van ons wel goed zit. Maar net als je denkt dat je het goed doet, is er wel weer een onwelgevallig neveneffect aan te wijzen. 
Mensen moeten zoveel mogelijk zelf in hun eigen onderhoud voorzien en werk speelt daarbij een centrale rol. In die visie kan bijna iedereen zich wel vinden. Het is ook het uitgangspunt van de Wet werken naar vermogen. Het streven om daarbij ook zoveel mogelijk mensen aan de 'onderkant van de arbeidsmarkt' aan het werk te krijgen vloeit daaruit voort. Gerrit Dijkerman, adviseur bij Spectrum, doet een dringend appél op gemeenten.
Het nieuwe jaar is begonnen! Zoals uit de verschillende trend-voorspellingen blijkt, wordt 2012 een spannend jaar. Nog de Maya-voorspelling daargelaten, economisch gezien wordt het waarschijnlijk geen rozegeur-en-manenschijn. Dat is iedereen nu wel bekend, we gaan dan ook niet gevleugelde woorden als eurocrisis, bezuinigingen, etc. noemen. Het SCP heeft vandaag weer een Kwartaalbericht uitgebracht van het 
Groeiende sociale onrust, prijzen stijgen, bezuinigingen zetten pas echt door in 2012. Een onrustige tijd voor Nederland en voor de sector zorg en welzijn. Maar ook een tijd van ruimte voor nieuwe visies, nieuwe kansen en nieuwe manieren van organiseren. Trendwatcher Christine Boland noemt re-value, re-balance en re-charge als 3 grote trends voor 2012 in de aanloop naar 2013. Hilde Roothart (Trendslator) vindt dat we op weg zijn naar een wij-maatschappij waarin de overlevers van de crisis degenen zijn die kunnen geven: donaties, sponsoring, maar ook immaterieel: op vrijwillige basis tijd en aandacht. Wat voorspellen zij en andere trendwatchers en wat betekent het voor zorg en welzijn?
Sinds een aantal jaren is er een Master voor Sociaal Werk. Twee hogescholen hebben hiervoor de handen ineen geslagen en samen de ‘Master Social Work’ opgericht. Dit waren de hogescholen Arnhem Nijmegen en Amsterdam. In 2008 zijn de eerste studenten gestart, 2010 was het moment waarop ze afstudeerden. Dit jaar zijn de ervaringen gebundeld in het boek ‘Meesterschap in het sociaal werk’. In dit boek wordt de stand van zaken uitgelicht en omschreven wat de richting is waarin de Master Social Work zich verder ontwikkelt. Het is een bloemlezing met verschillende bijdragen van deze eerste lichting studenten, over verschillende terreinen, vraagstukken en methoden. Ze hebben betrekking op diverse uitvoeringspraktijken; van medisch maatschappelijk werk in een groot academisch ziekenhuis tot jongeren- en opbouwwerk in een plattelandsgemeente.
De oude burgerparticipatie is moe, stelt Pieter Winsemius. Een van de oorzaken is de korte termijn oriëntatie van de politiek. Investeren wordt een dure zaak als je niet weet of iets langer doorloopt. ‘De grootste kunst is om beleidsresistent te zijn’, zegt een ervaren buurtwerker. Burgers voelen zich steeds meer overvraagd en hebben ze het gevoel dat hun inbreng de politiek toch niet bereikt. Het boekje ‘zestien miljoen Nederlanders’ is veel meer dan een treurige opsomming van falend bestuur. In tegendeel, Winsemius is op zoek naar kampioenen en vindt die ook bij burgers, ambtenaren en medewerkers van wooncorporaties, zorginstellingen, welzijnswerk en politie. Is er een rode draad aan te wijzen bij deze kampioenen? Dé succesformule bestaat niet, maar Winsemius schetst wel een rode draad die in de verhalen van mensen steeds weer terugkomt.
Prokkelen, wie kent het niet? De Prokkel is een prikkelende ontmoeting tussen mensen met én zonder een verstandelijke beperking. Sinds 2009 worden elk jaar Prokkelweken georganiseerd. En het is groeiende. In 2011 zijn er 201 Prokkels georganiseerd, waar ongeveer 9.000 tot 12.000 mensen aan hebben deelgenomen. MOVISIE en Vilans hebben de Prokkel tegen het licht gehouden. Werkt dit initiatief? En wat komt er voort uit de Prokkels? Wat blijkt, Prokkelen werkt wel degelijk! Dat vinden de deelnemers, organisatoren en de stakeholders. Zij zien dat de prikkelende ontmoeting zorgt voor meer kennis over mensen met een verstandelijke beperking. Maar ook dat er op deze manier meer begrip ontstaat en nog mooier, meer verbinding met mensen met een verstandelijke beperking. Daarnaast is er nog een andere gunstige uitwerking van de Prokkel. Door het nieuwe contact worden er vaak mogelijkheden gecreëerd voor meer of een andere samenwerking.