Nieuws

Transities, er is veel om te doen. De overheveling van taken van provincie naar gemeenten, dat fiks je niet 1-2-3. Hoe staat het er bij de gemeenten nu bij? Nou, best goed, volgens de gemeenten zelf. De grotere gemeenten in Nederland zijn naar eigen zeggen voor de Jeugdzorg redelijk tot ver gevorderd met de transitie. Sommige steden zijn zelfs al aan het experimenteren geslagen. Met de taakverschuivingen tussen Bureaus Jeugdzorg  en de gemeentelijke voorzieningen. Of ze zijn dit aan het voorbereiden. Ook met de andere transities (AWBZ en Werken naar Vermogen) is men in samenhang met de Jeugdzorg  aan de slag gegaan. Daarnaast hebben gemeenten nog een aantal wensen.

Echtscheiding is een ingrijpende gebeurtenis. Niet alleen voor de ouders maar zeker ook voor de kinderen. Het CJG kan ouders en kinderen de steun bieden om op een goede manier uit elkaar te gaan. Bijvoorbeeld advies bij het maken van de juiste afspraken voor de verdere opvoeding van kinderen. Of door jongeren ervaringen te laten delen met leeftijdsgenoten over het wennen aan een nieuw (stief)gezin. Bij CJG’s zit veel ervaring. Annemiek Lieferink gaat er een publicatie over schrijven en is nog op zoek naar best practises.

Wat is er mooier, dan dat je met je eigen ervaringen iemand anders kunt helpen? Iemand die in een zelfde situatie zit, als waar jij in hebt gezeten. Ofwel, je als ervaringsdeskundige inzetten. Bijvoorbeeld binnen de Jeugdzorg, GGZ, mantelzorg, verslavingszorg, noem maar op. MOVISIE heeft vorige week een mooi boek uitgebracht met hierin persoonlijke verhalen van verschillende ervaringsdeskundigen. Ze bestrijken een heel vlak, van GGZ , hulp voor daklozen, Jeugdzorg tot hulp voor agrariërs.  Wat opvalt wanneer je de persoonlijke geschiedenissen leest, is dat de ervaringsdeskundigen bewust niet hun verhaal vertellen aan degenen die zij hulp geven. Hun ervaringen zijn belangrijk voor het ‘fingerspitzengefuhl’,  zoals ervaringsdeskundige Frits van den Bosch het treffend omschrijft.

“Vier maanden geleden heb ik een Google alert ingesteld voor het woord ‘zelfredzaamheid’. Dat betekent dat ik iedere dag in mijn mailbox een overzicht kregen van nieuwe berichten op het internet waarin ‘zelfredzaamheid’ voorkwam. Ik werd rijkelijk beloond. ” Piet-Hein Peeters verbaast zich over het gemak waarmee Rijk, gemeenten, maar ook branche-organisaties van maatschappelijke sectoren, zorg- en welzijnsorganisaties en kenniscentra de nieuwe mantra van 'meer zelfredzaamheid' met verve uitdragen. Iedereen slaat op de trom van zelfredzaamheid.

Nederland doet het erg goed met vrijwilligerswerk, we lopen hiermee op kop in Europa. Een teken dat het met de maatschappelijke betrokkenheid van ons wel goed zit. Maar net als je denkt dat je het goed doet, is er wel weer een onwelgevallig neveneffect aan te wijzen. Hoogleraar James Kennedy wijst ons in een artikel in Trouw erop dat vrijwilligerswerk ook een keerzijde heeft. Het kan mensen namelijk afhankelijk maken. In plaats van dat mensen nu een keer op eigen benen gaan staan. Kennedy pleit er dan ook voor dat mensen die door vrijwilligers geholpen worden iets terug gaan doen.

De Federatie Opvang meldt dat het aantal dakloze jongeren snel toeneemt. Zo’n 8.600 jongeren, die vaak dakloos worden na het verlaten van de jeugdzorg of na een gevangenisstraf. De zorg is versnipperd georganiseerd, er wordt te weinig vanuit een jongere gedacht en samengewerkt. Bovendien worden jongeren als ze 18 worden nog teveel aan hun lot overgelaten. Ook als te verwachten is dat het misgaat, bijvoorbeeld omdat ze geen opleiding, werk, huis en sociaal netwerk hebben. Hierdoor vallen jongeren tussen wal en schip en veroorzaken ze problemen voor zichzelf en de samenleving. Wie gaat daar wat aan doen?

Mensen moeten zoveel mogelijk zelf in hun eigen onderhoud voorzien en werk speelt daarbij een centrale rol. In die visie kan bijna iedereen zich wel vinden. Het is ook het uitgangspunt van de Wet werken naar vermogen. Het streven om daarbij ook zoveel mogelijk mensen aan de 'onderkant van de arbeidsmarkt' aan het werk te krijgen vloeit daaruit voort. Gerrit Dijkerman, adviseur bij Spectrum, doet een dringend appél op gemeenten.

Het nieuwe jaar is begonnen! Zoals uit de verschillende trend-voorspellingen blijkt, wordt 2012 een spannend jaar. Nog de Maya-voorspelling daargelaten, economisch gezien wordt het waarschijnlijk geen rozegeur-en-manenschijn. Dat is iedereen nu wel bekend, we gaan dan ook niet gevleugelde woorden als eurocrisis, bezuinigingen, etc. noemen. Het SCP heeft vandaag weer een Kwartaalbericht uitgebracht van het Continu Onderzoek Burgerperspectieven. Wat blijkt, we kunnen makkelijker zorgen noemen, dan sterke punten van Nederland. En dat is al een langere tijd zo. Is toch iets in onze Hollandse aard. Maar er is ook positief nieuws te vinden. En laten we daar nu net even behoefte aan hebben!

Groeiende sociale onrust, prijzen stijgen, bezuinigingen zetten pas echt door in 2012. Een onrustige tijd voor Nederland en voor de sector zorg en welzijn. Maar ook een tijd van ruimte voor nieuwe visies, nieuwe kansen en nieuwe manieren van organiseren. Trendwatcher Christine Boland noemt re-value, re-balance en re-charge als 3 grote trends voor 2012 in de aanloop naar 2013. Hilde Roothart (Trendslator) vindt dat we op weg zijn naar een wij-maatschappij waarin de overlevers van de crisis degenen zijn die kunnen geven: donaties, sponsoring, maar ook immaterieel: op vrijwillige basis tijd en aandacht. Wat voorspellen zij en andere trendwatchers en wat betekent het voor zorg en welzijn?