De oude burgerparticipatie is moe, stelt Pieter Winsemius. Een van de oorzaken is de korte termijn oriëntatie van de politiek. Investeren wordt een dure zaak als je niet weet of iets langer doorloopt. ‘De grootste kunst is om beleidsresistent te zijn’, zegt een ervaren buurtwerker. Burgers voelen zich steeds meer overvraagd en hebben ze het gevoel dat hun inbreng de politiek toch niet bereikt. Het boekje ‘zestien miljoen Nederlanders’ is veel meer dan een treurige opsomming van falend bestuur. In tegendeel, Winsemius is op zoek naar kampioenen en vindt die ook bij burgers, ambtenaren en medewerkers van wooncorporaties, zorginstellingen, welzijnswerk en politie. Is er een rode draad aan te wijzen bij deze kampioenen? Dé succesformule bestaat niet, maar Winsemius schetst wel een rode draad die in de verhalen van mensen steeds weer terugkomt.
“Vier maanden geleden heb ik een Google alert ingesteld voor het woord ‘zelfredzaamheid’. Dat betekent dat ik iedere dag in mijn mailbox een overzicht kregen van nieuwe berichten op het internet waarin ‘zelfredzaamheid’ voorkwam. Ik werd rijkelijk beloond. ” Piet-Hein Peeters verbaast zich over het gemak waarmee Rijk, gemeenten, maar ook branche-organisaties van maatschappelijke sectoren, zorg- en welzijnsorganisaties en kenniscentra de nieuwe mantra van 'meer zelfredzaamheid' met verve uitdragen. Iedereen slaat op de trom van zelfredzaamheid.
Nederland doet het erg goed met vrijwilligerswerk, we lopen hiermee op kop in Europa. Een teken dat het met de maatschappelijke betrokkenheid van ons wel goed zit. Maar net als je denkt dat je het goed doet, is er wel weer een onwelgevallig neveneffect aan te wijzen. 
De Federatie Opvang meldt dat het aantal dakloze jongeren snel toeneemt. Zo’n 8.600 jongeren, die vaak dakloos worden na het verlaten van de jeugdzorg of na een gevangenisstraf. De zorg is versnipperd georganiseerd, er wordt te weinig vanuit een jongere gedacht en samengewerkt. Bovendien worden jongeren als ze 18 worden nog teveel aan hun lot overgelaten. Ook als te verwachten is dat het misgaat, bijvoorbeeld omdat ze geen opleiding, werk, huis en sociaal netwerk hebben. Hierdoor vallen jongeren tussen wal en schip en veroorzaken ze problemen voor zichzelf en de samenleving. Wie gaat daar wat aan doen?
Mensen moeten zoveel mogelijk zelf in hun eigen onderhoud voorzien en werk speelt daarbij een centrale rol. In die visie kan bijna iedereen zich wel vinden. Het is ook het uitgangspunt van de Wet werken naar vermogen. Het streven om daarbij ook zoveel mogelijk mensen aan de 'onderkant van de arbeidsmarkt' aan het werk te krijgen vloeit daaruit voort. Gerrit Dijkerman, adviseur bij Spectrum, doet een dringend appél op gemeenten.
Groeiende sociale onrust, prijzen stijgen, bezuinigingen zetten pas echt door in 2012. Een onrustige tijd voor Nederland en voor de sector zorg en welzijn. Maar ook een tijd van ruimte voor nieuwe visies, nieuwe kansen en nieuwe manieren van organiseren. Trendwatcher Christine Boland noemt re-value, re-balance en re-charge als 3 grote trends voor 2012 in de aanloop naar 2013. Hilde Roothart (Trendslator) vindt dat we op weg zijn naar een wij-maatschappij waarin de overlevers van de crisis degenen zijn die kunnen geven: donaties, sponsoring, maar ook immaterieel: op vrijwillige basis tijd en aandacht. Wat voorspellen zij en andere trendwatchers en wat betekent het voor zorg en welzijn?
Het is nu de (Gelderse) Week van de JeugdZorg 2011. Een prikkelende mengeling van activiteiten die ouders, jongeren en bestuurders laten zien wat er allemaal gebeurt binnen de Jeugdzorg. Een interessante inkijk. Wat ook interessant zal zijn, is de overheveling van de JeugdZorg naar gemeenten, die de komende jaren wordt uitgevoerd. Het Sociaal Cultureel Plan Bureau bracht enige tijd geleden het bericht uit dat gemeenten nog niet klaar zijn voor de transitie van de Jeugdzorg. Hier zijn een aantal redenen voor.