Wat moeten we met Welzijn Nieuwe Stijl?

Bakens Welzijn Nieuwe Stijl

• Vraaggericht werken.
• Direct er op af (burgers pro-actiever benaderen, ook als ze nergens om vragen).
• Eigen kracht burger inschakelen (de mogelijkheden van de biurger en het eigen netwerk benutten om de ondersteuning proportioneel te latenzijn aan de situatie van de burger).
• Collectief versus individueel (eerst collectieve mogelijkheden welzijn inzetten, dan pas individuele voorzieningen).
• Informele zorg versus formele zorg (verbeteren samenwerking informele en formele azorg).
• Integraal werken (samenhangende oplossingen zoeken voor een probleem, waarbij partijen goed samenwerken en de gemeente dat faciliteert).
• Resultaatgericht (opdrachten in termen van resultaten formueleren en daarop afrekenen).
• Ruimte voor de professional (professionals zijn deskundig, ondernemend en krijgen de ruimte).

Kwaliteit

Veel welzijnsinstellingen hebben hard gewerkt om HKZ-gercertificeerd te raken en doen dat nog steeds om het te blijven. Die instellingen werken volgens protocollen, doen tevredenheidsonderzoeken die ze in een kwaliteitebeleid hebben ingebouwd. Komt er voor die instellingen nu weer veel extra werk bij om aan de nieuwe eisen die er blijkbaar nodiog zijn voor het welzijnswerk, te voldoen? Of zijn zij 'automatisch' klaar voor Welzijn Nieuwe Stijl als ze HKZ-gecertificeerd zijn?

Gespannen voet

Een aantal van de bovengenoemde bakens staan op het eerste gezicht op gespannen voet met elkaar. Want vraaggericht werken suggereert een houding die uitgaat van een hulpvraag of een probleem. Op basis daarvan formuleert een instelling een passend antwoord, het liefst in samenspraak met de betrokken burgers. Maar hoe verhoudt zich dat tot 'direct erop af'? En tot 'ruimte voor de professional'? Waar stopt vraaggericht werken en waar mag de professional op basis van zijn of haar vakkennis en ervaring aanbodgericht iets bieden om erger te voorkomen? 

Registratiecultuur 

Ook bij 'resultaatgericht' en 'ruimte voor de professional' lijkt hetzelfde probleem op te doemen. 'Resultaatgericht' betekent 'registreren'. Wat je doet hoe lang, waarom je dingen niet doet en met welke gevolgen. Opdat altijd inzichtelijk is waarom een doelstelling niet is bereikt. Deze registratiecultuur kost professionals hun ruimte. Dat speelt in de gehele sociale sector. Menzis-baas Roger van Boxtel meldde daarover vorige week nog in Vrij Nederland dat het wantrouwen in elkaar is doorgeschoten, met kwalijke gevolgen voor professionals en klanten. Uit onderzoek dat Menzis deed bleek dat bijvoorbeeld 50% van de zorgprofessionals ander werk wil, doordat er zoveel geregisteerd moet worden. Ook welzijnsinstellingen moeten meer en meer registreren en dat staat op gespannen voet met het maximaal uitnutten van de kracht van de professional.

Welzijnsbeheerders

Het beeld dat Welzijn Nieuwe Stijl oproept is dat van een transitie van welzijnswerkers naar welzijnsbeheerders. De welzijnswerker belandt als Tweede Lijns coördinator boven een Eerste Lijn waarin de burgers zelf, hun sociale netwerk en vrijwilligers het uitvoerende werk doen en de welzijnswerkers gaan fungeren als coördinatoren of welzijnsbeheerders. Dat vraagt niet alleen andere kwaliteiten van welzijnsprofessionals, maar ook van burgers, het netwerk en vrijwilligers. Die worden als Eerste Lijns uitvoerders namelijk mede-verantwoordelijk voor de geboekte resultaten.